รักแรก..........

ม.5 ตอนนั้นจะเอนทรานซ์เข้าคนะแพทย์ศาสตร์ ศิริราชพยาบาลตามที่เสด็จแม่ทรงขอไว้
เลยมีความจำเป็นต้องไปฝึกงานที่ รพ.ศิริราชก่อน ประมานหลายวันอยู่นะ 20วันมั้ง จำไม่ได้ละจึงจะสามารถยื่นคะแนนเอนท์ได้

ก็เลยได้มีโอกาสไปกับเพื่อนที่บดินทร์ พอไปถึงเค้าก็จัดวอร์ดให้เราอยู่ พอไปถึงก็พบสาวๆหน้าตาน่ารักอยู่2 ธรรมดาอยู่1 แล้วก็ไม่ธรรมดาอีก1 แหะๆ (คนที่จะพูดถึงนี่เป้น1ใน2คนน่ารักนะ)
รวมกับ2หนุ่มจากบดินทร์ก็เป็น6คนพอดี และด้วยความที่ฝึกงานมันไม่ค่อยมีไรให้ทำ เลยทำให้พวก นร.มีโอกาสคุยกันมากขึ้น จนวันสุดท้าย ก็มีคนคิดขึ้นมาว่าให้แลกที่อยู่ เบอร์โทรศัพท์กันไว้(สมัยนั้นมีแต่เบอร์บ้าน ไม่ค่อยมีคนใช้มือถือหรอก) ไอ้เราก็คิดในใจ "เชี่ย ใครคิดวะเนี่ยะ โชคดีจริงๆกรู อยากจะขอแทบขาดใจแต่ว่าไม่กล้าแน่ๆ"
ก็เลยกลายเป็นว่าได้เบอร์มา แล้วนานๆทีก็ลองๆโทรไปทีนึง ปากสั่นมือสั่นเป้นไงตอนนั้นเข้าใจเลย ในหัวมันขาวโพลนไปหมด ไม่รู้จะพูดอะไรบ้าง ตะกุกตะกักอยู่หลายวันเลยทีเดียว
จนวันนึงลองเสี่ยงดู ชวนไปดูหนังเลย ป๊าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ(ในโทรสับนะ)
ไม่รู้ทำบุญมาด้วยอะไร ฟ้าฝนเป้นใจ เค้าตอบตกลงมาเฉยเลย จังหวะนั้นเข้าใจเลยว่า ไอ้ความสุขที่สุดในชีวิตน่ะเป้นอย่างไร
นั่งยิ้มอยู่หน้าโทรสับ พอวางแล้วตะโกนออกมาดังๆ วิ่งไปวิ่งมาอยู่เฉยไม่ได้เป็นอย่างไร (กรุณาอย่าเอาภาพลักษณ์น๊อตในสมัยนี้ไปเทียบนะ เด๋วจะหาว่าที่เล่ามามันโกหก)
เดทครั้งแรก น๊อตนัดกับเค้าไว้ที่หน้า รร.เค้า แบบว่าจะไปรับก่อนตอนเลิกเรียน แล้วเด๋วไปด้วยกัน
เลิกเรียนวันนั้น โดดเรียนไป2คาบสุดท้ายคือคาบ7และ8 ทำให้ออกมาจากรร.ตั้งแต่2.30am เพื่อนๆก็งง ปกติเลิกเรียนจะไปด้วยกันเสมอ แต่ไหงวันนี้มันถึงขั้นโดดไปเลยวะเนี่ยะ
ก็ไปนั่งรอ แถวเสาชิงช้า (เป็นช่วงเวลารอที่ตื่นเต้นแล้วก็มีความสุขสุดๆ) เขินสุดๆ เพราะเป็นหน้ารร. หญิงล้วน แล้วไอ้เสื้อพละที่เราใส่เนี่ยะ มันก็มาจาก รร.ที่อยู่แสนไกล (ลาดพร้าว112กับเสาชิงช้า ตอนนั้นไกลมาก) แถมตอนนั้นไม่มีโทรสับมือถือ ก็คือนัดเวลาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ไอ้เรารึนัด4โมง มาถึงตั้งแต่3โมงกว่าๆเอง ก็รอไปอย่างมีความสุข
พอเค้าเดินพ้นประตู รร.มาแล้วยิ้มให้ โอ้โห ดีใจจนหน้าแดงหูแดงไปหมด
คนอะไรน่ารักโคตรๆ ไม่ได้เหมาะกะเราในตอนนั้นเล้ย เค้านี่หุ่นดี ผิวขาวนวล แขนขา หน้า ผม สวยไปหมด
ท่าเดิน กริยา อากัปนี่สุดๆแล้ว หัวใจแทบหยุดเต้น ทั้งเสื้อผ้า กระโปรง ถุงเท้า รองเท้า ดูดีไปหมดทุกอย่างเลย คิดดูแม้กระทั่งถุงเท้าเนี่ยะ น๊อตยังคิดเลยว่าทำไมถึงได้ดูเหมาะกับคนๆนี้จังนะ ใส่แล้วอย่างน่ารักเลย
พอทักทายกัน น๊อตก็ถือกระเป๋าให้เค้าตามสไตล์ที่เคยเห็นบ่อยๆแล้วจำมา
ก็ไปกันนั่งแทกซี่ไปสยาม เดินเล่น ดูหนัง ตามประสา แต่บอกได้เลยว่าวันนั้นเวลาผ่านไปเร็วมากๆ น๊อตก็ไม่ค่อยมีสติ สมาธิอยู่กับตัวเลย ไม่รู้จะบรรยายอย่างไรแฮะ
หลังจากนั้นก็คุยกันมาเรื่อยๆ เป็นตัวของตัวเองขึ้นเรื่อยๆ จนตกลงคบกัน แล้วเวลาที่คบกันก็มีออกมาทานข้าว ดูหนัง เดินเล่นตามประสา แต่เค้ากลับบ้านดึกไม่ได้ (แหะๆ ไอ้เราอ่ะสบาย) แล้วคุณแม่เค้าก็จะมารับประมาณ2ทุ่ม-3ทุ่มตลอด เพราะส่วนใหญ่จะโดดเรียนพิเศษกัน อิอิ ใครเป็นเด็กกวดวิชาก็ต้องแบบนี้แหละคร๊าบ
จนเอนทรานซ์ติดกันทั้งคู่ (แต่ไม่ใช่หมอเลย 55555+) เค้าได้ที่ สุรนารี แล้วน๊อตไปธรรมสาด เลยต้องแยกย้ายกันไป
แต่ก็ยังคงเป็นเพื่อนที่น่ารักตลอด จนถึงทุกวันนี้ ปีหนึ่งจะได้คุยกัน1ครั้ง คือวันปีใหม่ ซึ่งน๊อตจะโทรไปแฮปปี้เบิร์ธเดย์เค้าทุกปี
เวลามาคิดถึงความหลังแบบนี้แล้วมีความสุขจัง ทั้งตื่นเต้น ดีใจ แถมไม่ทะเลาะกันด้วย เพราะตอนนั้นคบแบบไม่หวังอะไรเลย ปั๊บปี้เลิฟ ทุกอย่างเป็นสีชมพูไปหมด เด็กๆน่ะ ก็มีแต่ความจริงใจให้กัน และยังเป็นเพื่อนกันได้...
ตลอดไป...................................................

เอ่อ คนในรูปไม่ใช่คนที่ว่านะครับ แต่แบบรูปสมัยก่อนมันเหลือแค่รูปนี้เอง ไปดูสภาพน๊อตสมัยยังละอ่อน กัน ฮาๆดีกว่าครับ

ปล.แหะๆ พอดีไปเล่าไว้ในกิ๊กกะจิ๊บแต่มันยาวเกิน เลยเอามาอัพเป็นไดดีกว่า

ปล.2 ขอบคุณทุกๆท่านที่เข้ามาเม้นให้ด้วยนะคร๊าบ